آقا من خیلی دلم میخواد این فرید زکریا -سردبیر نیوزویک- رو یه روزی تو یه کوچه پس کوچه ای خفت کنم و بگم پدر من اینقدر حرص و جوش اضمحلال ابرقدرتی امریکا در مقابل هند و چین رو نخور. چه فایده که فلان کشور سالانه خدات تا رشد اقتصادی داشته باشه و بازار مصرف امریکا رو تسخیر کرده باشه و مردمش هر روز تو رفاه اقتصادی بیشتری زندگی کنن اما از اون ور هر روز ببینی متقاضیان مهاجرت بیشتری دم در سفارتخونه ایالات متحده تو همون کشور صف کشیدند؛ فدات شم. هنوز تو سواحل امریکا٬ در کانتینرهای پوشاک و اسباب بازی وارداتی که باز میشه٬ دو تا هندی و ۴ تا چینی قاچاق سوار میافتن بیرون؛ قربونت برم. جیگرتو بخورم٬ یه چیزی میدونی؟ اگه امروز نیاز به تکنولوژی امریکایی به لطف انقلاب ارتباطی که باز آتیشش از همون جا بلند شد٬ تو دنیا شدیدا کاهش پیدا کرده؛ اگه بزرگترین هواپیما و بلندترین برج رو دیگران غیر امریکایی می سازند؛ و اگه هند و چین دارن شیش موتوره جون میکنن تا بازار رو پر کنند از جنس ارزون و مرغوب٬ معنیش هرگز این نیست که احساس رضایت هم با رشد اقتصادی و کاهش نرخ تورم رابطه خطی داشته باشه. آدم هر وقت و هرجا که احساس آدم بودن کرد٬ اسمشو میذارن خوشبخت.