اینها حرفهای احمدرضا احمدی ٬شاعر٬ است. در همین شماره اخیر شهروند امروز -پنجم خرداد ماه ۱۳۸۷- منتشر شده. احمدرضا احمدی را دوست و آشنا همگی به مهربانی و شوخ طبعی می شناسند. حلقه دوستان و دوستداران او بسیار گسترده است و افرادی مثل بیضایی و نادر ابراهیمی و ابراهیم گلستان و رضا کیانیان و آیدین آغداشلو و بابک احمدی و مجید انتظامی و سیاوش کسرایی و احمد شاملو و امیر نادری و مسعود کیمیایی و دیگران و دیگران را شامل می شود. به او انگ شاعر حکومتی و این حرفها نمی چسبد کما این که نسبت نداشتنش با تفکرات ایدئولوژیک حاکم او را به ورطه شعر سیاسی نیانداخت. رضا کیانیان گفته است نمی داند احمدی این همه محبت را از کجا آورده است! باور کنید همه نزدیکانش همین را می گویند و من همیشه فکر می کنم چگونه است انسانی بذله گو و مهربان این چنین از عمق وجود متنفر باشد. از چند خط بالا حتی نمی توانم با دو جمله متوالی همدل شوم و موافق. کمتر دیده ام ایرانی سرشناسی را که چنین صریح و بی رحم پرده از نفرتش بر دارد؛ تازه آن هم نفرت از پزشکزادی که علیرغم نظر احمدی کم طرفدار و سینه چاک ندارد! منطقش در محکوم کردن پزشکزاد ابتر است و هیچ صبغه ای از روشنفکری ندارد. چهار کلمه حرف زده است و می شود فی الحال پنج شش اشکال بدان وارد کرد. اما چه چیزش را تحسین می کنم؟ صداقت را... این که لزومی ندارد بترسی از اتهام نامهربانی و کینه ورزی! اصلا دوست نداشتن دیگران جزئی از انسان است. سنگینی کفه مهربانی به نفرت است که نشان می دهد چند مرده حلاجی. دیده ایم آن ها که خشم و کینشان٬ بی ادبی ها و پرده دری هایشان٬ و کاستی ها و کوتاهی هاشان ابراز نمی شود چه آتش زیر خاکستری بوده اند وقت کارزار. دیده ایم آنها که سراپا ادب بودند و محبت و دیگر هیچ چگونه به زمان قدرت و کامرانی بی گذشت بوده اند و خونخواره. فکر می کنم آدمیانی که روزانه و هر از چند گاه سر شیر نفرت ها و نامهربانی ها و بی ادبی ها و کم خردی ها را باز می کنند تا بیاید و برود قابل اعتمادترند از کسانی که می گذارند اینها روی هم تلنبار شوند و یک روز سیلش همه را با خود ببرد.

احمدرضا احمدی می گوید: روز اول ازدواج به زنم گفته بودم توقع سه چیز را از من نداشته باشد؛ شهامت٬ پول٬ و زبان انگلیسی. من که شهامتی دیده ام در این مرد ستودنی و کمیاب. اگر زبان انگلیسیش هم مثل بی شهامتی هایش باشد باید برود یک چند وقتی معلمی زبان کند.