از کوامنت (جمع مکسر کامنت-مترجم) عده قلیلی عناصر خواننده چنین بر آمد که گمان باطل برده اند٬ اینجانب کما فی السابق در استوکهولمیه می باشم. این عده قلیل به مصداق شعر شاعر شیرین سخن قرن دوم هجری قمری که فرموده: «می آیی از این ورها گذری / دل را هر جا میخواهی با خویشتن حمل می فرمایی» گاه به گاه به نوشته جات این بنده حقیر مراجعت می فرمایند و اطلاع واثقی ندارند که ما دیرینه زمانی ست از ممالک کفر مراجعت فرموده ایم! علی ای الحال قصه را ادامه می دهیم.

روز ثانی بود که به کونگره دردسر (سردرد-مترجم) مشرف گردیدیم. تالار به علت تشریف فرمایی ما مفرش به فرشی قرمز بود که ایشان در زبان غریب خود بدان رد قارپت اطلاق می نمودند. به محض ورود ما زنگی را زدند و کونگره افتتاح گشت. مردکی ابله خود را به هیات سوئیدیش های عهد باستان آراسته٬ بر روی سکو ظاهر گشت و یک نطقهای چرت و پرتی کرد درباره قدمت علم طب در سوئیدن و گویی می خواست قانعمان نماید که چون فلان طبیب بی حیا در عهد دقیانوس به چند بیمار فرنگی مبتلا به مرض ضاله کوفت (سیفیلیس-مترجم) دوا خورانده بود و آن چند مهدور دم شفا یافته بودند٬ پس سوئیدن طلیعه دار علم طب است. ما که رگ گردنمان متورم گردیده بود خواستیم برخیزیم و فریاد سر دهیم که ایها الناس این لاطاعلات را فرو بگذارید و این ما بودیم که بوعلی سینا و رازی ها را در دامان پروراندیم. غیر از این مگر افتخار است به چند بیماری کوفتی دوا دادن؟! اگر در آن زمان کس و ناکس ما به چنین مرض ننگینی مبتلا میشد بی درنگ در حلقش سرب داغ میریختیم تا ذکرش آتش بگیرد و دیگر غلط اضافه مرتکب نگردد. به هر حال جمع به نظر همراه نمی آمد؛ سکوت اختیار نمودیم و خون دل خوردیم و تقیه پیشه ساختیم. پروگرام بعدی دیگر جدی غافلگیرمان کرد. ناگهان دیدیم دو دخترک نیمه برهنه در صحنه ظاهر شدند با آلات غنایی که دو مرد گردن کلفت مشغول نواختنشان بودند٬ به اجرای حرکاتی قبیح و شهوت آور پرداختند و فی الحال به خواندن اشعار مطربان سنتیشان موسوم به آبا مبادرت ورزیدند. حالا ما مانده بودیم که مجلس را ترک گوییم تا خدای ناکرده فردا روزی فیلممان در این تلفنک های همراه دست به دست نگردد یا پا روی مطاع زمینی بگذاریم و باز تقیه کنیم و به روی مبارک نیاوریم. دیدیم گزینه ثانوی به شرع و سنت مومن اقرب است و با وجود تمایلمان بر ترک مجلس طرب٬ پا بر امیال نفسانی گذاشتیم و ماندیم و تحمل فرمودیم.

ساعتی گذشت و قدوم مبارک را در محلی گذاردیم که وورک شاف (ورکشاپ یا همان کارگاه-مترجم) خوانده می شد. آن جا چندین استاد از بریتانیای کبیر و ینگه دنیا (ایالات متحده-مترجم) با الحانی غریب و زبانی نامفهوم سخنان کسل کننده بر زبان می راندند و چون زبان ایشان را هر چند دقیقه یکبار و کاملا به طور اتفاقی میفهمیدیم٬ ترجیح دادیم حواسمان را جمع خانمی کنیم که در پس ما نشسته بود و با دوست خود هی پچ پچ می نمود. گرچه ما در پس سرمان دو چشم اضافه نداریم اما دریافتیم که بانویی ست صاحب جمال و ما هم که مطمئن بودیم موضوع پچ پچش با بانوی کناردستی حسن جمال و فر کمال ماست٬ سر سخن را باز نمودیم و به زبان اجانب از ملک و میهنش جویا شدیم. او هم با لبخندی حاکی از رضایت خاطر پاسخ گفت که از بریتانیا آمده و اصالتا زاده قبرس است که گمانم مهمترین سوغاتش درازگوش باشد. متقابلا به ایشان فرمودیم که ما هم از ایران قدم رنجه فرموده ایم. نمی دانیم چه شد که با شنیدن نام زادگاهمان خلقیاتش متغیر گشت و دیگر محلمان نگذاشت اما بعد که بیشتر تامل فرمودیم٬ دیدیم که جهت همبستری باید کلی وقتمان گرفته شود و تفهیم کنیم که ابتدای امر ایشان ملزم به اسلام آوردن است تا بتوان خطبه صیغه را جاری ساخت و القصه مصیبتش فراوان است و وقت ما اندک. قانع شدیم که آن ضعیفه هم صلاح ما را خواسته که بیش از این مصدع اوقات نشده. علی ای الحال وورک شاف که تمام شد جهت ابراز فضل به بانوی بریتیش قبرس تبار برخاستیم باز به زبان انگلوساکسون ها سوالی از استاد امریکن پرسیدیم که بی ادبانه پاسخ داد: «پاردن پلیز!» این عبارت به زبان پارسی می شود: «نفهمیدم از بس لهجه ات بیضوی است!» ما مطابق معمول خودمان را نباختیم و تکرار فرمودیم و از پاسخ مشبعش دانستیم که باز هم سوال ما را مفاهمه ننموده. باز رگ گردنمان تورم فرمود و زیر لب به پروردگار عالم تظلم بردیم که چگونه است من می توانم از لهجه ناموزون این امریکن و آن بریتیش مستکبر٬ سر در بیاورم اما آنها از لهجه شیوای تهرانی ما سر در نیاورده اند! به گمانم البته توطئه ای پلید در کار بود که ما را جلوی آن ضعیفه نامسلمان سکه یک پول نمایند.

چشمم به چشمت که می افتد؛ دهان که باز میکنم تا عصاره آن چه را از تو فهمیده ام بازگو کنم٬ می گویی: «تو مرا نمی شناسی!» انگار نه انگار که ما مدتی ست با هم نشسته ایم و برخاسته ایم و همسخن کوی و بازار هم بوده ایم. مگر ناشناختن حسن است؛ آن هم بعد از ساعتها و روزها و مدتی که درست نمی دانم مختصات نقطه صفرش کجاست؟! راستی به تو نگفته بودم که «تو مرا نمی شناسی» را فقط تو نبودی که یادآورم شدی. این حوالی راستش را بخواهی کسی را سراغ ندارم که از شناخته شدن و نمایان بودن احساس شرمندگی نکند. چه سری ست٬ نمیدانم! ما همیشه دلواپس لحظه ای هستیم که دیگری بفهمد به آن پیچیدگی ها که گمان می برد٬ نیستیم. ما همیشه در هاله بودن و پر استعاره سخن راندن و هزار تو جلوه کردن را دوست داشته ایم. شاید این خصلت هم مولود یک انتخاب طبیعی دیگر است. آنها که حرف دلشان را بی مهابا زده اند و خود بوده اند؛ بی تکلیف٬ گویا٬ هماره هم قبیلگان حلاجند در این بوم. عادتمان داده اند به خاموشی. قبول کن نوشتن هم کار سختی ست. دلم می خواهد بگویم تو مرا خوب میشناسی؛ من به کوچکی همان دردها و خاطرات دلخوشکنک معمولی هستم که برایت گفته ام و تو هزاران هزار مشابهش را از زبان این و آن شنیده ای. ولی قبول کن نوشتن از تمام سادگی هایم انگار کندن گور است و برکندن پی.

راستش من هم حسرت خوردم. حسرت این که چرا ما هم نتونیم عصرها بی دغدغه تو خیابونای زیبا قدم بزنیم و با ولع نداشته هامون روزهامون رو خراب نکنیم؛ حسرت این که چرا نباید دنیامون به کوچیکی شادیهامون باشه و چرا ذهنهامون یه سره با مسائل بزرگ و فراگیری که نمیتونیم کار موثری واسه حلشون انجام بدیم درگیره؛ حسرت اینکه مگه اون ور دنیا٬ آدم نیستیم که دیگران باید برامون نقشه بکشن چی بپوشیم٬ چطور فکر کنیم٬ چی ببینیم٬ و چطور روابط شخصیمون رو با هم تنظیم کنیم؛ حسرت این که مگه ما چیمون کمه که زندگیمون از صبح علی الطلوع میشه ترافیک و بوق و جنگ اعصاب و گرفتاری و وقتکشی؛ حسرت دوزار پول با ارزش داشتن برای انجام کارهای ضروری پیش پا افتاده؛ و حسرت لحظه ای بی دغدغه فردا و پس فردا و ماه بعد و دهها سال بعد٬ مث آدمیزاد٬ در حال زندگی کردن! اصلا چرا باید زندگی تو یه طرف دنیا اینقدر بی حسرت باشه و یه طرف دنیا پر از حسرت و یه گوشه از اون دنیای پر حسرت ما باشیم که لحظه هامون بشه همش خون دل خوردن و هزینه دادن و ترسیدن و ناامیدی؟!

یه روزی یه آقاهه داشته تو یه جمعی که اثری از مومنین و مومنات نبوده٬ چاق سلامتی می کرده٬ یهوی یه دست لطیف صهیونیست از آستین استکبار جهانی خارج میشه و زرتی دست اون آقاهه رو میچسبه. اون وقت یه جای دیگه دنیا یهوی زرتی زلزله سیاسی میاد؛ ۱۲ ریشتر! همه میگن وامصیبتا که دست رییس جمهور سابق (و نمیدونیم چی آینده!) در دستان بیگانه دیده شد. حق بدین خداییش! تو این دیار هر فیلمی که نشون داده میشه دو جزء داره: ۱- قسمتای مجاز که نشون داده میشه و بهشون میگن فیلم و ۲- قسمتای غیر مجازی که نشون داده نمیشه و بهشون میگن صحنه. الان ملت شهید پرور مسلمان بیشتر از اون که نگران فیلم دیده شده باشن٬ دلواپس صحنه های ندیده اند. هرچی نباشه به ما میگن ملت همیشه در صحنه داداش من! خب البته این رییس جمهور سابق بدجور تهدید شده واسه بعضیا. نه که فک کنید اونا میترسن این بابا بیاد بشه رییس مجلس و حتی رییس جمهور. گمونم دیگه همه میدونن که بافت سیاسی فوقانی ایران طی دو سال آینده دستخوش تغییرات خیلی جدی تر میشه و تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل.